Raf’s Hopeful Dystopia

เสมือนเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น เวลากว่าหกเดือนเดินทางผ่านไปอย่างรวดเร็ว และนั่นคือสัญญาณของสัปดาห์แฟชั่นวี้คที่วนมาบรรจบครบอีกหนึ่งฤดูกาลอีกครั้ง ณ New York Fashion Week ซึ่งจบลงและได้ส่งไม้ต่อให้หัวเมืองถัดไปอย่าง London เรียบร้อยแล้ว และในมหานครนิวยอร์กแห่งนี้เองท่ามกลางโชว์และรันเวย์ของแบรนด์และดีไซน์เนอร์จำนวนนับไม่ถ้วน หนึ่งในนั้นคือโชว์ของแบรนด์ที่เรายังคงให้ความสนใจและเฝ้าจับตามองอยู่ห่างๆอย่าง Calvin Klein โดย Raf Simons นั่นเอง

ในคอลเลคชั่นที่แล้วเราต่างได้ร่วมรับชมภาพยนตร์ทริลเลอร์สยองขวัญในแบบฉบับของ Simons ไปแล้ว ถ้าหากยังจำกันได้กับภาพยนตร์เรื่องที่ว่าด้วย American Horror และ American Dream ผสมผสานกันอย่างลงตัวผ่านขบวนเสื้อผ้าเปื้อนเลือดและถุงขยะห่อศพ มาในคราวนี้ดูเหมือนประเภทของภาพยนตร์ที่ Raf ฉายขึ้นบนรันเวย์จะเปลี่ยนทิศทางไปสู่หมวดอื่นเสียแล้ว ซึ่งผู้เขียนขอจำกัดความภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างง่ายๆเบื้องต้นให้เป็นการผสมผสานของหมวด Superhero, Apocalyptic, Historical และ Dark Comedy ก็แล้วกัน

“คนนอก” อย่าง Raf ยังคงทำหน้าที่เป็นผู้ตีค่าและปรับมุมมองให้กับแก่นของความเป็น American อย่างต่อเนื่อง ด้วยการมาเยือนในช่วงเวลาอันบังเอิญและเหมาะเจาะ ณ แผ่นดินอเมริกาภายใต้ยุคแห่งความสับสนและความตึงเครียดด้านในทำเนียบขาว นอกจากนั้นด้านนอกกำแพงการเมือง สิ่งที่อเมริกาและโลกกำลังประสบอยู่ในเวลานี้เองก็ล้วนเต็มไปด้วยเรื่องยุ่งเหยิงที่เกินเยียวยาและมีแต่จะเรื้อรังขึ้นในอนาคตแบบที่เราทุกคนทำได้ก็แต่เพียงตั้งรับ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องที่ดีหรือไม่แต่ดูเหมือนว่าเรื่องร้ายๆและสถานการณ์แย่ๆเหล่านี้นี่เองที่กลายเป็นตัวช่วยจุดประกายไอเดียและกลายเป็นวัสดุตั้งต้นของคอลเลคชั่นใหม่ของ Raf Simons ที่ Calvin Klein ไปอย่างน่าแปลกใจ

หนึ่งในคีย์เวิร์ดกว่า 50 คำที่ปรากฏใน Show Note ประจำซีซั่นนี้คือคำว่า “Heroes” ซึ่งในสภาวะสภาพสังคมที่สามารถทำให้เราเครียดได้เพียงแค่นั่งคิดถึงอนาคต คำคำนี้อาจจะเปนคำที่เราต้องการมากที่สุด ณ เวลานี้ เราทุกคนต่างกำลังมองหาบุคคลที่จะมาเป็นผู้ยึดเหนี่ยวนำทางจิตใจของพวกเราทุกคนให้ผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปด้วยกัน คนที่เราสามารถไว้ใจและนำพาเราไปสู่ปลายทางอันแสนสงบสุข สำหรับ Raf นั้นดูเหมือนเขาจะค้นพบบุคคลผู้นั้นแล้ว และเขาไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อมของพวกเราเลย เขาคือเหล่านักดับเพลิงผู้กล้าหาญผู้คอยช่วยเหลือและทำหน้าที่ป้องกันอัคคีภัยแก่เราทุกคนเป็นกิจวัตรและอาชีพนั่นเอง โดยในสามลุคแรกของคอลเลคชั่น สีส้มสดและแถบเรืองแสงจากเครื่องแบบนักดับเพลิงถูก Raf ทำให้ดูร่วมสมัยและน่าสวมใส่มากขึ้นในฟอร์มของเสื้อสเว้ตเต้อร์และแจ๊คเก็ตปาร์ก้าได้อย่างตรงตัวและชัดเจน นอกจากนั้นยังปรากฏเป็นดีเทลเล็กๆในหลายลุคถัดมาในคอลเลคชั่นอีกด้วย

หากปัญหาความขัดแย้งระหว่างโดนัลด์ทรัมป์และคิมจองอึนจะกลายเป็นชนวนก่อให้เกิดสงครามโลกครั้งที่สามในอนาคต Raf Simons กลับเลือกหันมามองที่พวกเราผู้เป็นสักขีพยานเฝ้ารับชมเหตุการณ์ แล้วหยิบเอาความวิตกกังวลที่พวกเรามีต่อความขัดแย้งนี้มาเป็นชนวนของคอลเลคชั่นนี้แทน Simons ทำการมองย้อนกลับไปในประวัติศาสตร์อเมริกันเมื่อสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันนี้ได้เกิดขึ้นมาแล้วระหว่างสหรัฐอเมริกากับสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามเย็น (ไม่รู้ว่าเพราะบังเอิญหรือเหตุผลใด แนวความคิดนี้ไม่ต่างจาก Lana Del Ray ในเพลง Coachella – Woodstock In My Mind จากอัลบั้ม Lust For Life สักเท่าไหร่เลย) และเมื่อพูดถึงสงครามเย็น แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์ความขัดแย้งครั้งนั้นคือการเดินทางบุกเบิกไปเยือนดวงจันทร์เป็นครั้งแรกของมวลมนุษยชาติ และต้นกำเนิดยุค Space Age ในช่วงปี 1960’s ผลลัพท์ของกระบวนการความคิดนี้เองจึงทำให้เราพบเห็นนักบินอวกาศออกมาโลดแล่นบนรันเวย์ผ่านการใช้พลาสติกไมลาร์ ถุงมือและรองเท้าบู๊ท ไปจนถึงที่คลุมหัวหลายรูปทรงหรือที่เราเรียกกันง่ายๆว่าไอ้โม่ง (Balaclava) ผลิตจากทั้งไมลาร์และไหมพรม ซึ่ง Simons ได้เมนชั่นภาพยนตร์เรื่อง Safe จากปี 1995 นำแสดงโดย Julianne Moore อันกล่าวถึงผู้ที่เจ็บป่วยจากสภาพแวดล้อมมาเป็นอีกหนึ่งแรงบันดาลใจอีกด้วย ดูเผินๆแล้วเหมือนกับว่านี่คือเครื่องแต่งกายที่ Raf วาดฝันจะให้พวกเราสวมใส่ในวันที่โลกได้ล่มสลายลงแล้วภายหลังสงครามนิวเคลียร์ หรืออย่างน้อยๆก็สำหรับคนที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ได้จนถึงตอนนั้น

พลาสติกไมลาร์ในรูปแบบของเดรสตกแต่งด้วยลูกไม้ ที่คลุมหัว และเสื้อกั๊ก

ภาพยนตร์เรื่อง Safe (1995)

หมวกไอ้โม่งผ้าถักสีสันต่างๆ


มากไปกว่าการมองย้อนกลับไปในช่วงสงครามเย็นแล้ว Simons ยังหมุนเข็มนาฬิกาท่องเวลากลับไปในอดีตไกลกว่านั้นอีกกว่า 100 ปี เพราะไทม์แมชชีนของเขาได้ไปหยุดลงที่ยุค Civil War โดยทั้งคำว่า Civil และ War ไปจนถึงชื่อภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของ Sofia Coppola ที่มีแบ๊คกราวน์อยู่ในห้วงเวลาประวัติศาสตร์ช่วงปีเดียวกันนี้เองอย่าง Beguiled ก็ปรากฏเป็นอีกสามคีย์เวิร์ดใน Show Note อีกด้วย ขบวนชุดเดรสยาวลากพื้นผ้าโปร่งสีพาสเทลส่งตรงมาจากทศวรรษที่ 1860 พร้อมกับกลิ่นอายความรู้สึก Romantic และ Innocence ของความ Feminine นอกจากนั้น Raf ยังดึงเอาเทคนิคการควิลต์และแพทช์เวิร์คที่อยู่คู่กับวัฒนธรรมอเมริกันมาอย่างช้านานมาช่วยสร้างทั้งเดรส เสื้อเชิ้ต และผ้าห่มอันเป็นอีกหนึ่งแอคเซสเสอร์รี่ที่ขาดไม่ได้ของซีซั่นนี้

ชุดเดรสที่ได้แรงบันดาลใจจากเสื้อผ้ายุค Civil War และภาพยนตร์เรื่อง Beguiled (2017)

เทคนิคควิลต์และแพทช์เวิร์ค


Raf ไม่ลืมที่จะเสียดสีและแสดงความขบขันที่เขามีต่อ American Pop Culture ออกมาอย่างสนุกสนานและตรงไปตรงมาด้วยการหยิบเอาตัวการ์ตูนจาก Looney Tunes อย่าง Wile E. Coyote และ The Road Runner มาใส่ลงบนเสื้อสเว้ตเต้อร์พูลโอเวอร์ที่คงถูกใจใครหลายๆคน และนี่คงไม่ใช่ Calvin Klein โดยฝีมือของ Raf Simons หากเราไม่ได้พบเห็นผลงานของ Andy Warhol ในโชว์ครั้งนี้ แม้จะไม่ได้ถูกพบเห็นบนเสื้อผ้าแต่จิตวิญญาณของ Pop Art ที่ติดตามมาตั้งแต่คอลเลคชั่นแรกยังคงฟุ้งอยู่ในโชว์ผ่านผลงานของ Warhol ที่ถูกประดับอยู่บนฉากโรงนาขนาดใหญ่ภายใน Venue และที่สร้างความแปลกใจให้ถูกพูดถึงมากเป็นพิเศษก็คงเป็นพื้นรันเวย์ที่ถูกครอบคลุมด้วยกองพะเนิน Popcorn หรือข้าวโพดคั่วที่ผู้เข้าชมโชว์และนางแบบนายแบบต่างต้องพยายามมากเป็นพิเศษเพื่อให้เดินย่ำและทรงตัวได้อย่างสมดุล และแน่นอนป๊อบคอร์นเหล่านี้สามารถรับประทานได้!

The Road Runner และ Wile E. Coyote บนสเว้ตเต้อร์พูลโอเวอร์

_AG31468

บรรยากาศโรงนาตกแต่งภาพพิมพ์ของ Andy Warhol และพื้นที่ปูด้วยกองข้าวโพดคั่ว


นอกจากนั้น Popcorn ยังกลายเป็นอีกหนึ่งอุปมานิทัศน์ถ่ายทอดสาระที่แอบแฝงอยู่ในโชว์นี้ เพราะเมื่อโลกความเป็นจริงเต็มไปด้วยความวุ่นวายและความอลหม่าน วิธีที่ง่ายที่สุดในการจะหลีกหนีพาตัวเองออกจากความเป็นจริงได้ก็คือการหยิบเอาข้าวโพดคั่วขึ้นมาเคี้ยวเล่นพลางรับชมภาพยนตร์เรื่องโปรดนั่นเอง อุตสาหกรรมภาพยนตร์ขนาดยักษ์ใหญ่อย่าง Hollywood นี่เองคือผู้แบกรับหน้าที่ปลอบประโลมและสร้างความบันเทิงให้กับชาวบ้านเช่นพวกเรา ย้อนไปในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (Great Depression) ในทศวรรษที่ 1930 นั่นกลับเป็นจุดเริ่มต้นยุคทองของธุรกิจภาพยนตร์ที่เติบโตขึ้นจากการเป็นกำลังขับเคลื่อนเติมความสุขชั่วคราวให้แก่อเมริกันชนผู้ทุกข์ยาก ถ้าจะพูดง่ายๆ Hollywood ก็เปรียบเสมือนเป็นผู้สร้าง ‘ความหวัง’ ให้แก่เราทุกคนนั่นเอง เมื่อความจริงนั้นยากจะยอมรับและเต็มไปด้วยเรื่องตลกร้ายโง่เขลา เรื่องโกหกอย่างภาพยนตร์อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่สร้างความเชื่อมั่นและศรัทธาให้แก่เราได้ ณ เวลานี้ (วัดกันง่ายๆกับตัวอย่างเมื่อคราวงานประกาศรางวัลลูกโลกทองคำครั้งที่ผ่านมา เราดูจะศรัทธาในตัวโอปราห์มากกว่าโดนัลด์ทรัมป์เป็นไหนๆ)

พูดถึงคำโกหก สองดารานำหญิงจากซีรี่ย์ดัง Big Little Lies จาก HBO ทั้ง Laura Dern และ Nicole Kidman ก็ร่วมเข้าชมโชว์อยู่แถวหน้า, Margot Robbie จากภาพยนตร์ชีวประวัติ I, Tonya ร่วมกับแขกประจำอย่าง Paris Jackson, Millie Bobby Brown, Kyle Maclachlan, A$AP Rocky เป็นต้น ในขณะที่บนรันเวย์มีเหล่าฮีโร่เดินดินอย่างนักดับเพลิง ที่ฟร้อนต์โรว์ก็ได้นักแสดงจากภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่ Blockbuster เรื่องใหม่อย่าง Black Panther ทั้ง Michael B. Jordan, Lupita Nyong’o, Letitia Wright มาสมทบร่วมด้วย

rexfeatures_9376146ae

Margot Robbie, Nicole Kidman, Laura Dern

Calvin Klein show, Front Row, Fall Winter 2018, New York Fashion Week, USA - 13 Feb 2018

Michael B. Jordan, Lupita Nyong’o, Letitia Wright


สุดท้ายนี้ ‘ความหวัง’ นี่แหละคือสิ่งที่ Raf Simons อยากจะตอกย้ำและชูโรงขึ้นเป็นคติประจำใจให้เราพึงมีท่ามกลางช่วงเวลาแห่งความสับสนนี้ ไม่ว่าปัญหาวิกฤตระดับชาติอะไรก็ตามที่กำลังรังควานใจและสร้างความวิตกกังวล ตั้งแต่ความเบาปัญญาของผู้นำ ความอยุติธรรมของระบอบการปกครอง สภาพอากาศอันเลวร้าย เศรษฐกิจที่ฝืดเคือง (No shade to any country…) ไปจนถึงสงครามโลกครั้งที่สามที่รอเวลาอุบัติขึ้นอยู่ทุกเมื่อ มนุษยชาติจะดำเนินต่อไปไม่ได้เลยหากไร้ซึ่งความหวัง ฉะนั้นแล้วเราขอจบบทความนี้ลงด้วยท่อนเนื้อเพลง When The World Was at War We Kept Dancing จาก Lana Del Ray ที่ผู้เขียนอดนึกถึงไม่ได้เพราะความคล้ายคลึงกันของมุมมองที่เธอและ Raf Simons มีร่วมกัน…

“…Is it the end of an era?
Is it the end of America?
No, it’s only the beginnin’
If we hold on to hope, we’ll have our happy endin’
When the world was at war before
We just kept dancin’…”


Image Source : Courtesy of Vogue, Courtesy of WWD

Advertisements

An Ode to Growing Up

เริ่มต้นศักราชใหม่กับสัปดาห์แฟชั่นแรกของปีกับ London Men Fashion Week ที่กำลังถูกตั้งคำถามถึงมาพักหนึ่งกับ ความจำเป็นหรือใหม่สำหรับการมีแฟชั่นวี้คเพื่อการโชว์เสื้อผ้าของผู้ชาย? ในเมื่อมาวันนี้ แบรนด์ทั้งเล็กและใหญ่หลายแบรนด์ได้พากันตัดสินใจเหมารวมยุบเอาทั้งเสื้อผ้าชายและหญิงเข้าร่วมโชว์พร้อมกันในสัปดาห์แฟชั่นวี้คหลักโดยมิได้นัดหมาย ด้วยข้อดีมากมายที่จะเป็นผลประโยชน์ต่อแบรนด์เอง ไหนจะได้ทั้งประหยัดงบ และทำให้ระบบการทำงานและการวางแผนปฏิทินง่ายขึ้นหลายเท่า ลดความยุ่งยากและสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไปยิ่งในช่วงที่เศรษฐกิจพึ่งพาและเอาแน่เอานอนไม่ได้ทั่วทั้งโลก กระนั้นก็ตาม London Men Fashion Week ยังคงเป็นสถานที่ที่ช่วยผลักดันและขับเคลื่อนวงการแฟชั่นผู้ชายอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะกลุ่มดีไซน์เนอร์เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายชายหน้าใหม่ ที่นำเอาพลังงานและไอเดียใหม่ๆที่พวกเขามีต่อ’เสื้อผ้าผู้ชาย’มาเสริมสร้างความสนุกสนานให้แก่ที่แห่งนี้ได้เสมอ ท่ามกลางชุดสูทฟอร์มอลและเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่แทบจะทำให้เราๆหน่ายและส่ายหัว

มาวันนี้ ดีไซน์เนอร์หน้าใหม่คนหนึ่งกำลังส่องสว่างเป็นดาวรุ่งเด่นประจำกรุงลอนดอน เขาคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน Charles Jeffrey จาก Charles Jeffrey Loverboy ผู้เป็นเจ้าของรางวัล British Fashion Award for Emerging Menswear Designer ของปีที่แล้วนั่นเอง

Jeffrey ใช้โอกาสในฤดูกาลนี้นำเสนอคอลเลคชั่นเสื้อผ้าผ่านโชว์กึ่ง Performance Art ขนาดย่อมๆที่ทำให้ผู้เข้าชมปนเปไปด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานกันอย่างสับสน หนึ่งในนั้นคือความรู้สึก Uncomfortable ที่ดูจะรุนแรงเป็นพิเศษ แต่ในขณะเดียวกันสิ่งหนึ่งก็ชัดเจนด้วยเช่นกัน ว่าตำแหน่ง Emerging Menswear Designer ของเขานั้นเหมาะสมและสมควรได้รับมันไปอย่างไร้ข้อกังขา ซึ่งก่อนจะว่ากันถึงตรงนั้นขอกล่าวถึงเบื้องหลังและแรงบันดาลใจที่นำไปสู่คอลเลคชั่นนี้เสียก่อน

Charles Jeffrey ในวัย 27 ปี กับพื้นเพทางครอบครัวและการเติบโตในเมือง Glasgow แห่ง Scotland ถ่ายทอดชีวิตความทรงจำในวัยเด็กของเขาโดยเฉพาะความรู้สึกและอารมณ์ภายในที่ถูกสั่งสมไว้จากการเติบโตเป็นเกย์ ในโลกที่ถูกครอบครองโดยชายจริงหญิงแท้ ผ่านเครื่องแต่งกายประจำฤดูกาล Fall-Winter ปี 2018 และ Performance Art ย่อมๆที่เรากล่าวถึงด้วยเช่นกัน หนึ่งใน Reference ที่ Jeffrey ได้อ้างอิงยังมาจากหนังสือในนาม ‘The Velvet Rage: Overcoming the Pain of Growing Up Gay in a Straight Man’s World’ ของ Alan Downs นักจิตวิทยาชาวอเมริกันอีกด้วย ขบวนเสื้อผ้าบนรันเวย์จึงเต็มไปด้วยเนื้อหาและการตีความการหวนคืนสู่ความทรงจำเหล่านั้นออกมาในหลากหลายรูปแบบ ตั้งแต่ชุดสูท โค้ทยาว เสื้อเชิ้ตหรือสเว้ตเตอร์ที่ขาดหวิ้นเป็นจุดๆประหนึ่งเครื่องแบบนักเรียนที่ถูกฉีกขาดเพราะการถูกกลั่นแกล้งในรั้วโรงเรียน (ซ้ำยังทำให้นึกถึงชุดเดรสลายพิมพ์ขาดรุ่ยไอคอนิค The Tears Dress ของ Schiaparelli ได้อีกด้วย) สเว้ตเตอร์ลายทาร์ทานยัดนุ่นตัวใหญ่ที่อาจจะสื่อได้ถึงกล้ามเนื้ออันเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นชายและความเป็นชายในอุดมคติ (Ironically กลับกลายเป็นว่าความเป็นชายในอุดมคติแบบกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ Mascular Guy จะพบเห็นได้ในกลุ่มเกย์มากกว่าผู้ชายแท้ๆเสียอีก?) แจ๊คเก็ตลวดลายสาดสีเสมือนงานเพ้นท์ติ้งของ Jackson Pollock ที่สามารถแทนสัญลักษณ์ของอารมณ์โกรธที่ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านการละเลงสีสันต่างๆก็เป็นได้ มากไปกว่านั้น Jeffrey ไม่ลืมนำเอาแบ็คกราวน์ Heritage ความเป็น Scottish มาแสดงออกผ่านลวดลายทาร์ทานและคิลต์จำนวนมากบนรันเวย์ที่สวมใส่โดยทั้งชายและหญิงได้อย่างน่าสนใจ รวมทั้งตัว Jeffrey เองในคิลต์ลายทาร์ทานสีดำแดงในตอนท้ายของโชว์เมื่อเขาออกมาน้อมรับเสียงปรบมือ นอกจากนั้นยังมีไอเท็มชิ้นขายอย่างเสื้อสูทเทล์เลอร์ลาย Pinstripe กับปกผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงิน, สเว้ตเตอร์ถักพร้อมชื่อแบรนด์ Loverboy, และกางเกงสีฟ้าตกแต่งแถบข้างสีแดงที่น่าสนใจไม่ต่างกัน กลิ่นอายความเป็น Punk ลอยฟุ้งควบคู่ไปกับเสื้อผ้าในหลายๆลุคอีกด้วย โดยรวมแล้วคอลเลคชั่นนี้จึงเป็นการถ่ายทอด แสดงออก และนำเสนออารมณ์ของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เพียงต้องการเป็นตัวของตัวเองในแบบของตัวเอง เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่อดทนอดกลั้นต่อสังคมที่เต็มไปด้วยข้อจำกัดและกำแพงที่พยายามกีดกันเขาจากการมีชีวิตในแบบที่เขาต้องการ เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มาวันนี้แสดงให้ใครหลายๆคนที่เคยกลั่นแกล้งเขาในวันนั้นว่า “What doesn’t kill you makes you stronger.”  ผ่านความสำเร็จที่ผลิบานในวันนี้

เสื้อผ้าขาดรุ่ยเป็นจุดๆ

_ARC0118

สเว้ตเตอร์ลายทาร์ทานยัดนุ่นตัวใหญ่

ลวดลายสาดสี Abstract

ขบวนลวดลายทาร์ทานและคิลต์


ระหว่างสไตล์และความสดใหม่อย่างมีเอกลักษณ์ทางมโนทัศน์ของแบรนด์, ความครีเอทีฟสร้างสรรค์ที่เฉพาะตัว กับคุณภาพของเสื้อผ้าชิ้นขายอย่างสูทและสเว้ตเตอร์ รวมกันแล้วคงไม่แปลกถ้าจะทำให้ดีไซน์เนอร์คนนี้ก้าวขึ้นรับรางวัล Emerging Menswear Designer (จากมือ John Galliano หนึ่งในผู้เป็นแรงบันดาลใจส่วนตัวต่อ Jeffrey เอง) เมื่อเดือนที่แล้ว ทลายคำถามและข้อสงสัยต่อความสามารถของ Club Kid คนนี้ลงหมดจด

DQRzoNKV4AA7SRs


บรรยากาศของ Performance Art ที่รายรอบเสื้อผ้ายังช่วยส่งสารเนื้อหาและอารมณ์ส่วนตัวของเขาให้แก่ผู้ชมได้เป็นอย่างดี ทั้งดนตรีจากกลองชุดที่รุนแรงตลอดทั้งโชว์ และนักแสดงประกอบฉากที่เป็นอีกหนึ่งไฮไลท์สำคัญ กลุ่มนักแสดงกระจายอยู่ตามจุดต่างๆบนรันเวย์เป็นเสมือนตัวแทนของอารมณ์ที่เขากล่าวถึง ทั้งความโกรธ, ความเจ็บปวด, ความผิดหวัง, Self-Doubt, ความกระวนกระวายหวาดระแวงและ ความวิตกกังวล แต่ในขณะเดียวกันนักแสดงกลุ่มนี้ก็ยังแทนค่าได้เหมือนกับกลุ่มคนที่ล้อเลียน กลั่นแกล้ง ข่มเหงและกดขี่ตัว Jeffrey ในอดีตได้อีกด้วย ท่าทาง การแสดงออกและพฤติกรรมอย่างบ้าคลั่งและสุดโต่งของนักแสดงแต่ละคนตั้งแต่การกรีดร้อง หัวเราะเยาะ ทำสีหน้าเย้ยหยัน เสแสร้งปรบมือ ต่อนางแบบนายแบบ รวมไปทั้งต่อผู้ชมในแถวฟร้อนต์โรว์อีกด้วย กลายเป็นส่วนเสริมเรื่องราวของคอลเลคชั่นให้เข้าถึงได้ง่ายขึ้น และสร้างโชว์ที่น่าจดจำโชว์หนึ่งให้แก่ใครหลายๆคน

บรรยากาศของโชว์และนักแสดง Performance Art


จุดแข็งของ Charles Jeffrey คงเป็นความสามารถในการจัดสรรระหว่างความคิดสร้างสรรค์กับการสร้างธุรกิจเสื้อผ้าอย่างสมดุล ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่ดีไซน์เนอร์หลายๆคนในสไตล์ Conceptual หรือในกรณีของ Jeffrey กับสไตล์ Theartical พึงมี ท่ามกลางตลาดแฟชั่นที่เต็มไปด้วยการแข่งขันกันอย่างน่ากลัว หากดีไซน์เนอร์รักษาความสมดุลนี้ไว้ไม่ได้ อาจจะกลายเป็นอีกหนึ่งแบรนด์ที่เกิดขึ้นและดับไปในช่วงเวลาสั้นๆอย่างน่าเศร้า แต่สำหรับ Charles Jeffrey Loverboy ภายหลังจากการนำเสนอคอลเลคชั่นนี้ไปซึ่งนับได้ว่าเป็นคอลเลคชั่นที่ดีที่สุดของเขา ชัดเจนแล้วว่าชื่อนี้คงยังไม่จากเราไปไหนในเร็ววันนี้แน่


Image Source : Courtesy of Vogue, Courtesy of Fucking Young!

The End of An Era at Céline

หลังจากข่าวลือที่เป็นกระแสอยู่พักใหญ่ที่ทำให้หลายๆคนหวั่นเกรงว่าจะเป็นความจริง มาวันนี้ถูกคอนเฟิร์มแล้วเรียบร้อยอย่าง Official ว่า Phoebe Philo เจ้าของเก้าอี้ Creative Director ที่ Céline จะก้าวลงจากที่นั่งหลังจากดำรงตำแหน่งมายาวนานเกือบทศวรรษ โดยคอลเลคชั่นสุดท้ายของเธอจะเป็นคอลเลคชั่น Fall-Winter 2018 ที่จะเดินทางมาให้เราได้ชมในฤดูกาล Spring ถัดไปนี้

hbs-phoebe-philo-leaving-celine-2016-cover-700x400

กว่า 10 ปีที่แล้ว Phoebe ได้รับมอบหมายตำแหน่งหัวเรือ ณ แบรนด์ฝรั่งเศสแห่งนี้หลังจากความสำเร็จที่เธอได้ทำไว้ที่ Cholé ในช่วงเวลา 5 ปี (2001-2006) ที่เธอประจำตำแหน่ง Creative Director ที่นั่น ก่อนจะพักงานชั่วคราวเป็นเวลาสองปีเพื่อทุ่มเทให้กับครอบครัว และกลับมาโลดแล่นที่ Céline เมื่อปี 2008 ด้วยคอลเลคชั่นเปิดตัวในฤดูกาล Resort ปี 2010 และนับจากจุดนั้นเองที่เธอได้เริ่มปฏิวัติการแต่งกายของผู้หญิงสมัยใหม่ (ด้วยอุดมการณ์ผู้หญิงถึงผู้หญิง) พร้อมๆกับยกระดับ Céline ให้ประสบความสำเร็จและทัดเทียมแบรนด์ลักชัวร์รี่อื่นๆในตลาดแฟชั่นระดับสูง และกลายเป็นหนึ่งแบรนด์ไอคอนิคที่มีอิทธิพลต่ออุตสาหกรรมแฟชั่นอย่างปฏิเสธไม่ได้

http3a2f2fprod-static9-net-au2f_2fmedia2fnetwork2fnl-beauty2faugust2f122fceline_debut
คอลเลคชั่นเดบิวต์ของ Phoebe ที่ Céline ฤดูกาล Resort 2010

“I just thought I’d clean it up. Make it strong and powerful—a kind of contemporary minimalism.” Phoebe กล่าวไว้กับ Vogue ถึงเบื้องหลังคอลเลคชั่นเดบิวต์ของเธอ ซึ่งโคว้ทนี้ดูจะกลายเป็นคำจำกัดความวิสัยทัศน์และสุนทรียทัศน์ต่อผลงานการออกแบบของเธอกับ Céline ตลอดสิบปีนี้ได้เป็นอย่างดี นับตั้งแต่คอลเลคชั่นแรกจนคอลเลคชั่นปัจจุบัน ผู้หญิงในแบบฉบับของ Céline นั้นสามารถพบเห็นได้ทั่วไปบนท้องถนนทั่วทุกเมืองใหญ่บนโลกได้อย่างชัดเจน เสื้อผ้าสไตล์มินิมัลลิสต์ งานตัดเย็บและคัตติ้งคุณภาพเยี่ยม ไปจนถึงงาน Tailoring และเสื้อผ้าสไตล์ Masculine ที่กลายเป็นหนึ่งในจุดเด่นของแบรนด์ ส่งผลให้คีย์เวิร์ดอย่าง Sophisticated, Minimal, Contemporary ไปจนถึงการผสมผสานระหว่าง Masculine-Feminine กลายเป็นคติและคำขวัญประจำตู้เสื้อผ้าของเวิร์คกิ้งวูแมนในศตวรรษที่ 21 ด้วยอิทธิพลของเธอทั้งนั้น ซึ่งนอกจากผลลัพท์ที่ส่งผลแก่ผู้หญิงทั่วโลกแล้ว ผลลัพท์ทางด้านธุรกิจต่อตัวแบรนด์เองนั้นก็นับว่าประสบความสำเร็จไม่เบา (อ้างอิงจาก BoF ยอดขายรายปีของ Céline เพิ่มขึ้นจาก $236 ล้านเหรียญ ขึ้นถึงกว่า $800 ล้านเหรียญภายในเวลาสิบปีที่ Phoebe ดำรงตำแหน่ง) ก่อนหน้าที่เธอจะรับหน้าที่นี้ Céline เป็นหนึ่งในแบรนด์ที่ Struggle และประสบปัญหาด้าน Identity กับสไตล์พอสมควร ทั้งการเปลี่ยนผ่านมือของดีไซน์เนอร์ถึงสามคนในช่วงเวลาไม่ถึง 5 ปีภายหลัง Michael Kors ออกจากแบรนด์ในปี 2004 แต่แม้แต่ภายใต้บังเหียนของ Kors เอง ก็ไม่สามารถเทียบเคียงกับความสำเร็จที่ Phoebe สร้าง ภายใต้จำนวนชั่วโมงการทำงานที่ใกล้เคียงกันได้เลย (Kors ดำรงตำแหน่งถึง 7 ปี ตั้งแต่ 1997-2004)

ภายใต้การควบคุมของ Phoebe Philo ห้องเสื้อ Céline นับได้ว่ากลายเป็นผู้ชี้ชะตาและสร้างเทรนด์การแต่งกายแก่ตลาดแฟชั่นมาแต่ไหนแต่ไร Phoebe เปรียบเสมือนเป็นผู้ทำนายแนวโน้มแฟชั่นล่วงหน้าก่อนดีไซน์เนอร์คนอื่นๆซีซั่นแล้วซีซั่นเล่า ถ้าจะให้ยกตัวอย่างก็ทั้งการหยิบนำรองเท้าผ้าใบมาสวมใส่กับเสื้อผ้าฟอร์มอล, กางเกง Track Pants พร้อมแถบยาวด้านข้างที่ตอนนี้ยังคงเป็นกระแสไม่ตก, รองเท้าเฟอร์ที่ทุกวันนี้เห็นกันให้ว่อนในตลาดทั้งแบรนด์เล็กและใหญ่, ลายปริ้นต์แบบผ้าพันคอบนเสื้อผ้าไอเทมชิ้นต่างๆ, การยกระดับผ้าถุงกระสอบขึ้นมาเป็นเสื้อโค้ท, เสื้อโค้ทที่ถูกสวมให้ตกออกจากไหล่, และอีกมากมายที่ล้วนแล้วก่อกำเนิดขึ้นที่แบรนด์แห่งนี้ก่อน หลังจากนั้นจึงกลายเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆหยิบยกไปใช้กันในเวลาต่อมา เป็นการตอกย้ำความโดดเด่นและเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ทุกคนในวงการแฟชั่น ตั้งแต่ดีไซน์เนอร์แบรนด์ใหญ่, แบรนด์ตลาดแมสอย่าง Zara, ดีไซน์เนอร์หน้าใหม่ ไปจนถึงนักเรียนแฟชั่นทั่วทั้งโลก ต่างชื่นชมและหยิบยกเอาผลงานของ Phoebe เป็นแรงบันดาลใจ (หรือจะตั้งใจคัดลอกมาเลยก็ตามสำหรับบาง case) กันถ้วนหน้า

คอลเลคชั่น Spring Summer 2018


คำถามที่ตามมาหลังจากนี้ก็คือ Phoebe จะย้ายไปอยู่ที่แบรนด์ไหนต่อไป? ตอนนี้ดูเหมือนจะยังไม่มีท่าทีที่แน่ชัด แต่ทุกสำนักข่าวล้วนให้คำตอบไปในทิศทางเดียวกันว่าเธอคงกลับไปอยู่ที่บ้านเกิดเกาะอังกฤษและพักผ่อนใช้เวลาส่วนตัวกับครอบครัวเหมือนกับที่เธอเคยเมื่อคราวหลังจากลาจากตำแหน่งที่ Chloé นั่นเอง ซึ่งนับว่าคงเป็นประโยชน์และผลดีต่อเธอที่จะได้มีเวลาให้กับตัวเองและชีวิตส่วนตัว หลังจากการทำงานมาอย่างยาวนานกว่าสิบปีเต็ม (แม้จะมีข่าวออกมาว่าในคอลเลคชั่นที่ผ่านมาเธอได้ลดบทบาทของตนเองลงเพื่อให้ทีม In House ได้มีบทบาทการออกแบบมากขึ้น) แต่ถึงกระนั้นก็มีการพูดถึงความเป็นไปได้ว่าหากเธอจะกลับมาลงสนามหลังจากการพักเบรคของเธอ แบรนด์ใดจะโชคดีได้ต้อนรับดีไซน์เนอร์คนเก่งคนนี้ไป Burberry เป็นแบรนด์แรกที่ทุกคนลือ (และแอบหวัง) ให้เป็นผู้โชคดีที่ว่า หลังจากการประกาศบอกลาตำแหน่งของ Christopher Bailey ในปีนี้ แบรนด์เชื้อสายอังกฤษแท้ๆแห่งนี้ยังคงไร้ผู้สืบทอดตำแหน่ง Creative Director นอกจากนั้นยังมีห้องเสื้อ Azzedine Alaïa ที่พึ่งผ่านพ้นการสูญเสียผู้ก่อตั้งและดีไซน์เนอร์ผู้เป็นที่รักของทุกคนไปเมื่อเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา สื่อเจ้าหนึ่งเล็งเห็นว่านี่อาจจะเป็นบ้านใหม่ของ Phoebe ก็เป็นได้ คำถามที่ยังไร้คำตอบนี้คงทำให้เราต้องรอลุ้นกันอีกพักใหญ่ว่าเราจะได้เห็นผลงานของ Phoebe Philo อีกครั้งที่ไหน หรือไม่นี่อาจจะเป็นการบอกลาวงการแฟชั่นตลอดไปของเธอก็ได้

แน่นอนว่าอีกคำถามที่เราจะลืมถามไม่ได้ แล้วใครจะขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ Creative Director ที่ Céline ต่อจาก Phoebe? งานนี้ข่าวลือได้เสนอชื่อดีไซน์เนอร์ถึง 4 เจ้า (5 ชื่อ) ได้แก่ Natasa Cagalj ผู้ดำรงตำแหน่ง Creative Director ที่ Ports 1961 อยู่ ณ ขณะนี้ และยังเคยเป็น Design Director ที่ Stella McCartney มาก่อน, Ilaria Icardi ทำงานในตำแหน่ง Design Director อยู่ที่ Victoria Beckham, Simon Porte Jacquemus แห่งแบรนด์ปารีเซียงชิครุ่นใหม่ Jacquemus และสุดท้ายสองคู่หู Jack McCollough & Lazaro Hernandez จากแบรนด์นิวยอร์คเจ้าของความคูลที่พึ่งย้ายบ้านมาอยู่ในปารีสหยกๆอย่าง  Proenza Schouler ซึ่งไม่ว่าใครก็ตามแต่ที่โชคดีได้รับเลือกให้มารับตำแหน่งต่อจาก Phoebe เพื่อเริ่มยุคใหม่ของแบรนด์ปารีสชิคแบรนด์นี้ แน่นอนว่าเธอหรือเขาคนนั้นต้องรับงานที่ท้าทายไม่เบาที่จะต้องสามารถเติมเต็มช่องว่างขนาดใหญ่ที่ Phoebe ทิ้งไว้ให้เต็มให้ได้ โดยระหว่างนี้ที่เรายังไม่รู้ชะตาของ Céline หลังจากซีซั่น Fall Winter 2018 ทีม In House ของแบรนด์จะดำเนินงานในช่วงไร้หัวเรือนั้นเอง

นอกจาก Phoebe Philo ที่บอกลา Céline แล้ว ในปีนี้ยังมีดีไซน์เนอร์ชื่อใหญ่อีก 4 คนที่บอกลาตำแหน่งของตนเองเช่นเดียวกัน Christopher Bailey จาก Burberry, Jonathan Saunders จาก Diane von Fürstenberg , Riccardo Tisci จาก Givenchy (ถูกแทนที่แล้วโดย Clare Waight Keller จาก Chloé) และ Nicola Formichetti จาก Diesel

ในฐานะที่ผู้เขียนชื่นชมและชื่นชอบผลงานของ Phoebe ที่ Céline มายาวนาน การบอกลายุคของผู้หญิงคนนี้จึงนับได้ว่าน่าเสียดาย แม้สไตล์ส่วนตัวของผู้เขียนจะไม่ได้ตรงกับสไตล์ของเธอ แต่ Céline โดย Phoebe ทำให้ผู้เขียนนั้นตื่นเต้นเสมอทุกครั้งที่คอลเลคชั่นใหม่ปรากฏออกมา ด้วยความเฉพาะตัว ความสดใหม่และความ Innovative ในด้านดีไซน์ ความกล้าที่จะใช้สี ความสนุกสนานที่แฝงอยู่ในงานออกแบบ ทุกอย่างล้วนแล้วทำให้คอลเลคชั่นของ Phoebe Philo ที่ Céline เป็นหนึ่งในผลงานแฟชั่นที่ดีที่สุดแห่งยุคนี้เลยทีเดียว ด้านล่างนี้ผู้เขียนขอทิ้งท้ายและอำลายุคที่ยิ่งใหญ่นี้ด้วยคอลเลคชั่นและลุคที่ดีที่สุดของ Céline ในมุมมองและรสนิยมของผู้เขียนเอง

Spring-Summer 2011

Fall-Winter 2012/2013

Fall-Winter 2013/2014

Fall-Winter 2014/2015

Spring-Summer 2016

Spring-Summer 2017

Fall-Winter 2017/2018

Spring-Summer 2018


Image Source : Courtesy of Vogue

SaveSaveSaveSaveSaveSaveSaveSave

Sweet Dreams (Are Made of These)

สัปดาห์แรกของเดือนกันยายนได้ผ่านไปแล้ว และนั่นหมายถึงจุดเริ่มต้นของฤดูกาลแฟชั่นฤดูกาลใหม่ สำหรับ Spring-Summer ปี 2018 แม้จะพึ่งผ่านไปได้เพียงเล็กน้อย แต่โชว์ที่ทุกคนต่างตั้งตารอคอยมามากกว่าหกเดือนได้ผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่วันนี้เอง ถึงกระนั้น ควันหลงและเสียงซุบซิบพูดถึงยังคงเป็นกระแสอยู่เป็นวงกว้าง และสำหรับโชว์ที่เรากำลังพูดถึงอยู่นั้นก็คงเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกจากโชว์ครั้งที่ 2 ของ Raf Simons ที่ Calvin Klein บ้านแห่งใหม่บนผืนแผ่นดินอเมริกาของเขานั่นเอง

ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดและหม่นหมองของความวุ่นวายทางด้านการเมืองของประเทศ อีกทั้งหลังจากแบรนด์หัวเรือด้านครีเอทีฟของ New York Fashion Week ทั้ง Proenza Schouler และ Rodarte ได้โบกมือบอกลาย้ายสถานที่โชว์ไปยังปารีส ไหนจะการ Go Out of Business ของแบรนด์อันเป็นที่รักของผู้หญิงนิวยอร์คอย่าง Thakoon, ความสับสนของทิศทางใหม่ที่ยังไม่ลงรอยภายใต้บ้านหลังใหม่ของ DKNY ที่ G-III แน่นอนว่าพลังของเมืองแฟชั่นเมืองนี้แทบจะเหลือน้อยเต็มที นั่นทำให้สายตาของทุกคนต่างเพ่งเล็งไปยังแบรนด์ใหญ่ที่ยังหลงเหลืออยู่ไม่กี่แบรนด์ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน…

ในซีซั่นที่ 2 หลังจากการรับตำแหน่งของ Raf Simons ณ แบรนด์มินิมัลลิสต์ที่อยู่คู่กับมหานครนิวยอร์คมามากกว่า 4 ทศวรรษ ภาพลักษณ์ของ Calvin Klein ที่แม้ในคอลเลคชั่นแรกของเขาจะยังไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก แต่ในคอลเลคชั่นนี้ เราได้เห็นแบรนด์อเมริกันยักษ์ใหญ่ ถูกรื้อแปลงโฉมกลายเป็นห้องแล็ปทดลองทางด้านดีไซน์และคอนเซ็ปต์ของ Raf อย่างสมบูรณ์แบบ ด้วยความที่ตัว Raf นั้นเปรียบเสมือนผู้มาเยือนจากต่างแดน และได้ใช้มุมมองของ “คนนอก” (Outsider) ในการตีความและถ่ายทอดความเป็นอเมริกันชนบวกกับวัฒนธรรมอเมริกันออกมาผ่านเสื้อผ้าที่แม้ว่าภายนอกจะดูเรียบง่าย แต่กลับแฝงไปด้วยความหมายที่ตรงตัวและลึกซึ้งไปในเวลาเดียวกัน

หัวข้อที่ Raf หยิบยกมาใช้คือการตีความคำว่า American Horror และ American Dream ไปพร้อมๆกัน ในขณะที่ดีไซน์เนอร์คนอื่นๆมักมองหาแต่ความสวยงามในส่วนของ American Dream แต่ Raf กลับดำดิ่งเข้าสู่ความน่ากลัวและดิบเถื่อนของ American Horror ผ่านภาพยนตร์สยองขวัญแห่งจอเงิน Hollywood (ซึ่ง Ironically คือสถานที่ในฝันที่ทุกคนเข้าไปเพื่อสานฝัน American Dream ของตัวเองกันทั้งนั้น) โดยถูกคัดเอา Element ต่างๆมาอยู่ทั้งบนเสื้อผ้า ไปจนถึงฉากหลังบรรยากาศของโชว์ ตั้งแต่ภาพยนตร์คลาสสิคมาสเตอร์พีซอย่าง The Shining (1980), หนังสยองขวัญวัย High School อย่าง Carrie (1976), หรือตัวละคร Jason Voorhees จาก Friday the 13th (2009) ก็มาร่วมโลดแล่นอยู่บนรันเวย์ด้วยเช่นกัน

จาก Carrie (1976) ชุดผ้าสีแดงสดให้ความรู้สึกเสมือนเลือดหมูที่อาบอยู่บนร่างกายของ Carrie

Jason Voorhees จาก Friday the 13th (2009) ถูกจับยัดลงใส่ทรงรองเท้าส้นสูง

ชุดเสื้อคลุมไนลอนที่ละม้ายคล้ายและทำให้นึกถึง Patrick Bateman ใน American Psycho (2000)


นอกจาก Element ที่ได้มาจากตัวละครต่างๆ เรายังพบเห็น Element ที่เกี่ยวข้องกับการฆาตรกรรม ความตาย และอาชญากรรมไปทั่วทั้งคอลเลคชั่น ตั้งแต่รอยเลือดที่โผล่อยู่ตามลายพิมพ์และสีของผ้าชนิดต่างๆ ผ้าไนลอนใยสังเคราะห์สีดำมันวาวที่ดูไม่ต่างอะไรกับถุงดำ

_KLE0721


แม้คอลเลคชั่นนี้จะถูกครอบครองโดยความน่ากลัวและหนังสยองขวัญ แต่ Raf ไม่ลืมที่จะผสมผสานความขบขันและการเสียดสีวัฒนธรรมอเมริกันผ่านทั้งสิ่งที่ตรงตัว และไม่ตรงตัว ซึ่งอย่างแรกก็คือการนำเอาสิ่งที่ทั้ง Cliché และ Stereotypes ของความเป็นอเมริกันแบบตรงๆตั้งแต่ลุค Cowboy ที่ถูกนำเสนอผ่านเสื้อเชิ้ตผ้าซาตินตัดต่อ Yoke ที่ไหล่หลากสี, ปอมปอมของเหล่าเชียร์ลีดเดอร์วัย High School ที่ถูกนำมาปะติดลงบนชุดอย่างสนุกสนานด้วยสีสันต่างๆ ไปจนถึงชุดทรวดทรงไอคอนิคเอวคอดกับกระโปรงวงกลมจากทศวรรษที่ 50’s ของผู้หญิงแม่บ้านอเมริกันในยุคนั้น สำหรับสิ่งที่ไม่ตรงตัว Raf ได้เลือกนำเอาลัทธิทางศิลปะที่ Represent สังคมและความเป็นอเมริกันได้ดีที่สุดอย่าง Pop Art มาใช้ (นับตั้งแต่คอลเลคชั่นแรกไปจนถึงแอดแคมเปญใหม่ของ Calvin Kleinโดย Raf เราดูจะเห็นแนวคิด Pop Art คงอยู่กับแบรนด์นี้ไปอีกพักใหญ่) ภาพพิมพ์ที่ปรากฏบนเสื้อผ้าก็ไม่ได้มาจากใครที่ไหน Andy Warhol ผู้เป็นชื่อแรกที่จะผุดขึ้นมาเมื่อพูดถึงลัทธินี้นั่นเอง

_KLE0383

Cowboy, แม่บ้านยุค 50’s และ ปอมปอมเชียร์ลีดเดอร์


ลายพิมพ์จากภาพชุด Death & Disaster ของ Andy Warhol และภาพถ่าย Dennis Hopper จากภาพยนตร์เรื่อง Easy Rider (1969)


ความรู้สึกและบรรยากาศโดยรวมของ Calvin Klein ภายใต้อำนาจของ Raf ดูห้อมล้อมและเต็มไปด้วยความ Contemporary ร่วมสมัย แต่ถึงกระนั้นบรรยากาศในโชว์ก็คละคลุ้งไปด้วยความ Nostalgic ผ่านผู้คนที่นั่งอยู่ในงาน ทั้ง Original Muse ของแบรนด์อย่าง Brooke Shields, Kyle MacLachlan จากซีรี่ย์ Horror แห่งยุค 90’s Twin Peaks, Millie Bobby Brown จากซีรี่ย์ย้อนยุค Stranger Things, Paris Jackson, และที่ไม่พูดถึงไม่ได้ Kaia Gerber ลูกสาวของออริจินัล 90’s ซุปเปอร์โมเดล Cindy Crawford

Brooke Shields, Millie Bobby Brown, และ Paris Jackson

Calvin-Klein-RTW-Spring-2018-Collection-at-NYFW

Kaia Gerber


โดยรวมแล้ว การตีความและมองคำว่า American Horror และ American Dream รวมทั้ง Amrican Identity ในแบบฉบับของ Raf Simons ถูกนำเสนอออกมาหลากหลายและเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ดูแล้วสดใหม่และแปลกตา ในที่นี้อาจจะหมายถึงความรู้สึกแปลกตาที่ใครหลายๆคนไม่คาดคิดว่าจะได้รับจากแบรนด์มินิมัลลิสต์แห่งนี้ ถึงอย่างนั้นก็ตาม ปฏิเสธไม่ได้ว่า ท่ามกลางสถานการณ์บ้านเมืองอันวุ่นวายและกดดันภายใต้การปกครองของ Donald Trump คอลเลคชั่นนี้ Raf เลือกช่วงเวลาได้เหมาะเจาะเหมาะสมสำหรับการนำเสนอ American Horror Story ภาคพิเศษฉบับยุคใหม่ของ Calvin Klein ให้แก่เราทุกคนได้ร่วมรับชมไปพร้อมๆกัน


Image Source : Courtesy of Vogue

SaveSave

SaveSaveSaveSave

Past, Present, Future = Gucci

โชว์ของ Gucci ที่พึ่งผ่านไปจาก Milan Fashion Week ฤดูกาล Fall-Winter 2017 นั้นเป็นอีกครั้งที่ Alessandro Michele ตอกย้ำกับพวกเราทุกคนถึงภาพลักษณ์ที่หนักแน่นและแข็งแรงของ Gucci ยุคใหม่ และดูเหมือนว่าแนวโน้มมีแต่จะทวีมากขึ้นไปในอนาคตเสียด้วยซ้ำ แม้การคาดเดาของหลายๆคนที่ว่าสไตล์อันจำเจของ Michele คงอยู่เป็นกระแสต่อไปอีกได้ไม่นาน แต่ดูเหมือนพวกเขาเหล่านี้ต้องคิดใหม่เสียแล้ว นานวันเข้าคอลเลคชั่นใหม่ที่ Gucci มีแต่จะได้รับความสนใจจากสื่อและลูกค้าเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นทุกซีซั่น หันไปทางไหนทุกวันนี้เราก็เห็น Gucci ครองพื้นที่สื่อทุกทิศทุกทาง กินวงกว้างครบทุกแขนงสาขา ตั้งแต่บนถนน Street Style ในหัวเมืองแฟชั่น ไปจนถึงพรมแดง Red Carpet ใน Hollywood จากนักร้องสาวอินดี้อย่าง Florence Welch ไปจนถึงบอยแบนด์เคป๊อบรุ่นใหม่ NCT Dream จากเฟมินิสต์ไอคอนอย่าง Beyonce และลูกสาว Blue Ivy ไปจนถึงนางแบบทรานส์ไอคอน Hari Nef สไตล์อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่เกิดขึ้นมาอย่างรวดเร็วในช่วง 2-3 ปีนี้กลายเป็นขวัญใจของทุกๆคนภายในพริบตา

พูดถึงคอลเลคชั่นนี้ หากเราลองตั้งคำถามกันเล่นๆว่า วันนึงถ้ามนุษย์ต่างดาวนำยานอวกาศมาลงจอดบนโลกของเรา และต้องการที่จะแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับเราผ่านอะไรสักอย่างนึงโดยที่สามารถบอกเล่าความเป็นมา อารยธรรม องค์ความรู้ ความสามารถ และความหลากหลายของเผ่าพันธ์มนุษย์ตลอดระยะเวลาที่เกิดขึ้นมาบนดาวเคราะห์ดวงนี้ได้อย่างง่ายๆ รวบรัด และสวยงาม เราจะเอาอะไรไปนำเสนอดี? คำตอบคือคอลเลคชั่นใหม่ที่ Gucci นี้แหละ ที่ดูจะเหมาะสมและตอบโจทย์ที่สุดแล้ว

คอลเลคชั่นนี้ประกอบขึ้นจากเศษส่วนแรงบันดาลใจจำนวนมากอันกระจัดกระจายไปตามสถานที่ต่างๆบนโลกและช่วงเวลาในอดีตมากมาย ย้อนเวลากลับไปตั้งแต่ยุคเรเนซองค์ ยุคโรโคโค่ ยุควิคตอเรียน ผ่านมาถึงช่วงยุค 1970’s – 1980’s เรื่อยมาจนถึงปี 1990’s ช่วงเวลาต่างๆนี้ถูกนำเสนอผ่านโครงชุด ดีเทลส์ การตกแต่ง และบรรยากาศที่คละคลุ้งอยู่บนเสื้อผ้า ทั้งยังมีที่มาจากแหล่งกำเนิดอารยธรรมต่างๆตั้งแต่จีน ญี่ปุ่น อเมริกากลาง เกาะอังกฤษ ไปจนถึงฝรั่งเศส เมื่อนำทุกอย่างนี้มาใส่เครื่องปั่นผสมรวมกัน ตกผลึกออกมาเป็นเสื้อผ้า ผลลัพธ์ได้ออกมาเป็นคอลเลคชั่นเสื้อผ้าขนาดใหญ่ทั้งชายและหญิงที่มากถึง 119 ลุค มากไปกว่านั้น นอกจากความหลากหลายของอารยธรรมมนุษย์ Michele ไม่ลืมนำเอาส่วนใหญ่อีกส่วนที่มีความสำคัญพอๆกับมนุษย์ต่อโลกใบนี้ นั่นก็คือธรรมชาติมาประกอบร่วมด้วย สิงหาราสัตว์และต้นไม้ดอกไม้ใบหญ้าหลากหลายเผ่าพันธุ์ถูกหยิบนำมาปรุงแต่งและใช้ประดับเป็นลวดลายอย่างสวยงามและไร้ที่ติ ยกขบวนมาทั้งผีเสื้อ ค้างคาว แม้กระทั่งซาลามานเดอร์ก็กลายมาเป็นลายปริ้นต์บนชุดเดรสซึ่งดูแล้วทั้ง Kitsch ทั้งเก๋ไปด้วยกัน

พาเหรดเสื้อผ้าที่มีตั้งแต่ชุดกระโปรงยาวไหล่ตั้งสีม่วง ชุดสูทกางเกงผู้ชายขาบาน กระโปรง Maxi ลายพิมพ์ดอกไม้ กี่เพ้าสีสด ลุคสเว้ตเตอร์กางเกงขาสั้นแบบเด็กเนิร์ด ไบค์เกอร์แจ๊คเก็ตสไตล์พั้งค์ ไปจนถึงชุดว่ายน้ำ One Piece สีเขียวสว่าง ทั้งหมดนี้ถูกสวมใส่บนนางแบบและนายแบบมากหน้าหลายตาหลากหลายชาติพันธุ์ นี่ยังเป็นอีกหนึ่งข้อความที่ถูกซ่อนไว้เกี่ยวกับความหลากหลายของเผ่าพันธุ์มนุษย์ แม้ความแตกต่างระหว่างเราจะมากเพียงใด สุดท้ายแล้วเราคือสปีชี่ส์เดียวกัน ใช้พื้นที่บนโลกใบนี้เป็น “บ้าน” ร่วมกัน มีอารยธรรมร่วมกัน และแน่นอน มีอนาคตที่ต้องก้าวไปด้วยกัน (ถ้าจะมองให้ลึกไปมากกว่านี้ เรายังสามารถโยงไปให้ถึงเรื่องวิกฤตการเมืองที่กำลังคุกรุ่นที่ฝั่งอเมริกาได้อีกด้วย ถึงหัวข้อต่างๆตั้งแต่ Global Warming, Immigration Crisis, และความหลากหลายทางศาสนา เพศ และเชื้อชาติ แต่ดูเหมือนถ้าวกเข้าเรื่องการเมืองแล้ว บทความนี้จะยาวเป็นหางว่าวแน่ๆ)

การมองไปสู่อนาคตของ Alessandro คือการมองย้อนกลับไปในอดีต เขาเองได้บอกใบ้ไว้ผ่านหนึ่งในข้อความที่ Coco Capitan ผู้มาร่วม Collaborate ในคอลเลคชั่นนี้ได้เขียนไว้บนร่มญี่ปุ่นคันหนึ่งว่า “Tomorrow is now Yesterday” มุมมองและวิสัยทัศน์ต่อแฟชั่นในอนาคตนั้นก่อเกิดขึ้นมาจากประวัติศาสตร์ทั้งสิ้น ไม่เฉพาะแค่กับ Michele แต่กับทั้งโลกแฟชั่นเลยต่างหาก การวนลูปของเทรนด์ที่มาแล้วก็จากไป รอคอยอีกครั้งที่จะกลับมาโลดแล่นใหม่บนแฟชั่นวี้คอีกครั้ง

คอลเลคชั่นนี้ยังเป็นคอลเลคชั่นแรกที่รวมเอาโชว์ของทั้งหญิงและชายเข้าด้วยกัน ความชัดเจนของสไตล์ Gender Fluid ที่ Gucci จึงแรงกล้าขึ้นมาอีกขั้น และยังเพิ่มความน่าตื่นเต้นให้กับเสื้อผ้าผู้ชายได้อีกหลายเท่า แต่ก็นับเป็นเรื่องเศร้าสำหรับ Mens Fashion Week ใน Milan ที่ได้ขาดหนึ่งในแบรนด์ตัวช่วยเสริมสร้างสีสันและพลังงานสดใหม่ให้กับช่วงสัปดาห์แฟชั่นวี้คอันน่าเบื่อและจำเจไป


Image Source : Courtesy of Vogue

Digital Identity vs. Real Self at Maison Margiela

ปฏิเสธไม่ได้ว่าในยุคนี้ สิ่งที่มีบทบาทกับชีวิตประจำวันของมนุษย์มากที่สุด ยิ่งโดยเฉพาะกับคนในอุตสาหกรรมแฟชั่นแล้ว คือ โซเชียลมีเดีย” สถานที่กว้างใหญ่บนโลกอินเตอร์เน็ทที่เป็นจุดศุนย์กลางรวบรวมข้อมูลและการสื่อสารทุกอย่างเข้าไว้ด้วยกัน สถานที่ที่นอกจากจะกินพื้นที่ครอบคลุมโลกทั้งใบแล้ว ยังย่อเอาพื้นที่ทั้งหมดนี้เข้าหากันภายในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ผ่านช่องทางเข้าสู่สถานที่แห่งนี้ที่มีให้เลือกนับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็น Facebook, Twitter, Instagram, ไปจนถึง Snapchat แอพพลิเคชั่นที่เป็นประตูเข้าสู่โซเชียลมีเดียซึ่งกลายเป็นแอพพลิเคชั่นพื้นฐานบนโทรศัพท์มือถือและแท็บเล็ตของทุกคนไปโดยปริยาย ถ้าจะให้เจาะจงเฉพาะกลุ่มมากกว่านี้ก็คงเป็นเหล่าวัยรุ่นในเจเนเรชั่น Z หรือครอบคลุมวงกว้างไปถึงทั้งรุ่น Millenials ก็ว่าได้

กระนั้นแล้ว คนในเจเนเรชั่นนอกเหนือจากกลุ่ม Millenials ก็หนีไม่พ้นปรากฏการณ์โลกโซเชียลมีเดียนี้ได้ ผู้ใหญ่ที่เคยห้ามเด็กเล่นโทรศัพท์เมื่อสิบปีก่อน กลับกลายมาเป็นฝ่ายถูกห้ามด้วยลูกของตัวเองแทนในวันนี้เสียแล้ว นั่นรวมไปถึงดีไซน์เนอร์อย่าง John Galliano ที่ Maison Margiela ผู้ไม่สามารถหลีกเลี่ยงอิทธิพลของโซเชี่ยลมีเดียและเทคโนโลยีไปไหนได้ อันที่จริงแล้ว เขากลับสนใจและหยิบนำเอามันมาเป็นแรงบันดาลใจของคอลเล็คชั่น Artisanal นี้เลยต่างหาก

_mar0039

คอลเลคชั่น Artisanal ซีซั่น Spring Summer นี้ที่ Maison Margiela คือการตีความโซเชี่ยลมีเดียในแบบของ John Galliano เทคโนโลยียุคใหม่นี้ถูกมองมุมกลับปรับมุมมองและถูกคิดต่อยอดสร้างสรรค์ใหม่ให้กลายเป็นเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายที่นอกจากจะสวยงามแล้วยังเต็มไปด้วยความหมายและสุนทรียภาพประหนึ่งบทประพันธ์คลาสสิคที่มีเนื้อความเกี่ยวกับความถ่องแท้ของสถานที่ขนาดใหญ่แห่งนี้ ความเป็นจริงที่ว่าในจำนวนผู้ใช้งานโซเชียลมีเดียมากหน้าหลายตาที่เราพบเจอใน Facebook หรือ Twitter แท้ที่จริงแล้วอาจเป็นเพียงบัญชีผู้ใช้ที่ไม่มีอยู่จริง หากแต่เป็นการสังเคราะห์ตัวบุคคลขึ้นผ่านภาพลักษณ์ดิจิตอล หรือถ้าจะมองให้ใกล้ตัวขึ้นมาหน่อย ขนาดเราๆกันเอง จะลงรูปใน Instagram เรายังต้องเพิ่มฟิลเตอร์เพื่อเสริมสร้างความงดงามให้กับรูปภาพของเราเลย ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ Galliano ต้องการจะสื่อสารผ่านคอลเลคชั่นนี้ กับสิ่งที่เรียกว่า “Filter” แม้จุดประสงค์ในการใช้ฟิลเตอร์ของแต่ละคนจะแตกต่างกัน บ้างต้องการทำให้ใครอีกคนประทับใจ บ้างต้องการซ่อนความเปราะบางและอ่อนแอของตัวเอง แต่ผลลัพท์ที่ได้คือภาพปรุงแต่งที่บิดเบือนแก่นแท้และข้อเท็จจริงที่เลี่ยงไม่ได้ในโลกความเป็นจริง

เทคนิค Décortiqué


Galliano ถ่ายทอดและตีความฟิลเตอร์ออกมาผ่านเทคนิคต่างๆ ที่เห็นได้ชัดคือเทคนิคเฉพาะซึ่งเขาเรียกมันว่า “Décortiqué” เทคนิคสลายโครงสร้างเสื้อผ้าที่ถูกตัดเย็บเสร็จเรียบร้อยด้วยการฉลุตัดออกให้เหลือเพียงแค่ส่วนเส้นตะเข็บหรือรอยต่อจนกลายเป็นเพียง “กรอบ” หรือขอบรอบนอกของเสื้อผ้าดีๆนั่นเอง ประหนึ่งกรอบรูปที่ไร้ผืนผ้าใบด้านใน ทั้งเชิ้ต เสื้อโค๊ท และเดรสต่างถูก Décortiqué จนสามารถมองทะลุผ่านเข้าไปสู่เลเยอร์ด้านใน เหมือนกับเป็นสัญลักษณ์ว่า Galliano ได้ทลายฟิลเตอร์ลงจนมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้การปรุงแต่งต่างๆนั่นเอง แท้ที่จริงแล้ว สิ่งที่ติดตัวและบ่งบอกถึงความเฉพาะเจาะจงส่วนบุคคลคือความทรงจำและอารมณ์ของเราต่างหาก มากกว่านั้นเขายังมีการเล่นกับการสวมทับกันของเสื้อผ้าหลายชิ้นเพื่อสร้างเลเยอร์ให้กับเครื่องแต่งกาย แทนได้กับการ Over Filter ที่พบเห็นได้มากมายใน Instagram และ Snapchat ปัจจุบัน

_mar0355

ไฮไลท์ของโชว์นี้คือโค๊ทขาวตัวยาวที่ถูกประดับด้วยภาพพอร์ทเทรทใบหน้าของหญิงสาวซึ่งถูกสร้างขึ้นจากการเดรปและปักผ้าตาข่ายสีดำให้เกิดเป็นภาพขึ้นอย่างปราณีต ซึ่งเป็นการร่วมงานกับศิลปินนาม Benjamin Shine อดีตนักศึกษาแฟชั่นจากสถาบัน Central Saint Martins ผู้สร้างผลงานผ่านการเดรปให้เกิดรูปภาพต่างๆโดยเฉพาะใบหน้า ผลงานของ Benjamin ถูกใจ Galliano เข้าจนทำให้เขาได้จับพลัดจับผลูเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของคอลเลคชั่นนี้ นอกจากนั้นแล้วยังมีโค๊ทผ้าตาข่ายสีขาวตกแต่งด้วยลายปักล้อเลียนฟิลเตอร์ฮอตฮิตใน Snapchat ไปจนถึงการปักเอเลเม้นต์อย่างเช่น อิโมจิหน้าร้องไห้ หรือหน้าส่งจูบ ที่น่าขันคือถึงแม้นี่คือการเสียดสีและเหน็บแนมโซเชี่ยลมีเดีย แต่ลุคไฮไลท์เหล่านี้กลับถูกใจชาวอินเทอร์เน็ตจนยอดแชร์พุ่งกระฉูดและหยุดไม่อยู่ทันทีหลังจากโชว์ได้จบลง

ภาพรวมของคอลเลคชั่นนี้ยังแอบแฝงความรู้สึก Insecurity ของมนุษย์บนโลกโซเชี่ยลมีเดียเข้าไปด้วย ความเปราะบาง ความอ่อนแอ ความละเอียดอ่อนทางด้านอารมณ์ ต่างเป็นสิ่งที่ใครหลายๆคนพยายามใช้ “ฟิลเตอร์” เพื่อปิดบังและแอบซ่อนพวกมัน แต่แท้ที่จริงแล้วภายใต้ภาพที่เราสังเคราะห์ขึ้นบนโลกดิจิตัล คือสิ่งเหล่านี้นี่แหละ ที่เป็นส่วนพื้นฐานส่วนหนึ่งที่แสดงให้เห็นถึงความเป็นมนุษย์ ทั้งคอลเลคชั่นใช้สามสีคลาสสิคอย่าง ขาว ดำ และแดงในการเล่าเรื่องและสื่อสารได้อย่างมีพลังอีกด้วย

ดูเหมือนว่าเวลาที่ผ่านไป ดีเอนเอด้านมโนทัศน์ของ Maison Margiela กับวิสัยทัศน์และสุนทรียทัศน์ตามจิตวิญญาณของ John Galliano มีแต่จะหล่อหลอมรวมออกมาเป็นแม่พิมพ์ที่ไร้ตำหนิ ทั้งยังเป็นแรงขับเคลื่อนที่เพิ่มความน่าตื่นเต้น พลังงาน และมุมมองอย่างสดใหม่ที่ต่างออกไปให้กับอุตสาหกรรมแฟชั่น ซึ่งคงปฎิเสธไม่ได้ว่าค่อนข้างน่าเบื่อในทุกวันนี้ แม้แนวคิดของเขาจะดูเจ้าบทเจ้ากลอนและแฝงไปด้วยอารมณ์อย่างมากล้นจนอาจจะเกินจริตและรสนิยมของใครหลายๆคน แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการในเวลานี้หรอกเหรอ? ในห้วงของความวุ่นวายและความกดดันทางด้านการเมืองและเศรษฐกิจ ผลงานแฟชั่นที่มีเนื้อหาราวกับสุขนาฎกรรมที่ทั้งน่าขัน งดงามและแสดงความเห็น พร้อมทั้งสร้างมุมมองต่อสังคมไปในขณะเดียวกัน ดูเหมาะที่จะเป็นส่วนช่วยผ่อนคลายและสร้างความอภิรมณ์ให้กับเราได้เป็นที่สุด


Image Source : Courtesy of Vogue

for Birls Magazine @ http://www.birlsmag.com


See-Now-Buy-Now, A new system or just a trend?

ภายใต้โลกที่เต็มไปด้วยความโกลาหลและความรวดเร็วของข้อมูลที่ถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกันผ่านอินเตอร์เน็ตและโซเชี่ยลเน็ตเวิร์ค “ระบบแฟชั่น” ที่เรารู้จักกันยังสามารถดำเนินต่อไปได้อีกหรือไม่ ท่ามกลางการแข่งขันกันของแบรนด์ทั้งเล็กและใหญ่เพื่อดึงความสนใจ(ยอดขาย)จากลูกค้าให้ได้มากที่สุด ระบบแฟชั่นที่ว่านี้ดำเนินมาอย่างยาวนานจนกลายเป็นแพทเทิร์นที่ตีกรอบการทำงานของทุกคนที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมยักษ์ใหญ่มูลค่ากว่า 3 Trillion เหรียญสหรัฐนี้ (นั่นเท่ากับ 3 ตามด้วยเลขศูนย์อีก 12 ตัว) ระบบที่ทั้งสร้างผลประโยชน์ให้แบรนด์ต่างๆ แต่ขณะเดียวกันก็ส่งผลเสียตามมาซึ่งสร้างความเสียหายได้ไม่เบาเช่นกัน ดาบสองคมที่เรียกว่าระบบแฟชั่นนี้กำลังสร้างผลกระทบให้ใครหลายๆคน ที่ตอนนี้ต้องการก้าวออกจากกรอบแพทเทิร์นนี้ เพื่อไปแสวงหาแนวทางใหม่ของตนเองบนเส้นทางที่ทั้งเสี่ยง ทั้งเปลี่ยว แต่มีหวังมากกว่า(หรือไม่?) ใครหลายๆคนที่ว่านี้ คือผู้ที่พร้อมออกไปนำทาง นำแบรนด์ของตนออกสู่เส้นทางการทำงานที่ไม่เคยมีใครคิดจะกล้าทำมาก่อน นั่นคือระบบใหม่ที่ทุกคนเรียกกันว่า “See Now, Buy Now” (หรือ aka “Runway to Retail“, aka “Direct to Consumer” แปลเป็นภาษาบ้านๆคือ โชว์ปุ๊บ ขายปั๊บ)

See Now, Buy Now กับการเปิดยุคใหม่ของการขายสินค้าแฟชั่น เมื่อตอนนี้คนในเจเนเรชั่นนี้กำลังโลดแล่นอยู่บนเครื่องมือดิจิตัล แบรนด์ต่างๆจึงต้องปรับกลยุทธ์เพื่อเอาใจและตามให้ทันพฤติกรรมของผู้บริโภคทุกย่างก้าว เพราะลูกค้าไม่ได้ไปนั่งชมรันเวย์ที่ New York แฟชั่นวี้ค แต่นั่งอยู่บ้านหน้าแล็ปท็อปเพื่อชมตรีมออนไลน์รันเวย์ หรือเปิด Snapchat เพื่อดูว่าตอนนี้ Kendall Jenner เดินรันเวย์ให้แบรนด์นี้หรือไม่ต่างหาก ซึ่งสำหรับฤดูกาลใหม่ Fall-Winter ปี 2016(ที่แบรนด์ “ส่วนมาก” โชว์คอลเลคชั่นไปตั้งแต่กุมภา-มีนาต้นปีที่ผ่านมาแล้ว)นี้เอง “แกนนำ” เทรนด์ See Now, Buy Now พึ่งจะเดินรันเวย์และเริ่มขายสินค้าซีซั่นนี้เอง

แกนนำที่ว่าถึง นำทัพมาโดย Burberry และ Tom Ford จากทั้งฝั่ง London และฝั่ง New York ทั้งสองแบรนด์เป็นแบรนด์กลุ่มแรก ที่พูดถึงเทรนด์ See Now, Buy Now และนำมาใช้จริง กับสินค้าและการขายในซีซั่นใหม่นี้ ก่อนที่จะมีแบรนด์อื่นๆก้าวตามรอยเท้ามาในภายหลัง เช่น Tommy Hilfiger, Ralph Lauren และ Thakoon (แบรนด์จาก New York ทั้งสิ้น)


คอลเลคชั่น Fall Winter 2016 จาก Burberry ในระบบเดิม


o-lady-gaga-tom-ford-chic-facebook
Tom Ford Spring Summer 2016

  ด้าน Burberry การเตรียมตัวปรับกลยุทธ์มาใช้โมเดลการขายแบบใหม่นั้นคือการเดินคอลเลคชั่น Fall-Winter 2016 ไปก่อนแล้ว 1 คอลเลคชั่นในช่วงต้นปี ในระบบเดิม ก่อนที่เมื่อสัปดาห์ที่แล้วที่คอลเลคชั่นในซีซั่นเดียวกัน ในระบบ See Now, Buy Now คอลเลคชั่นแรกได้โชว์และเริ่มขายหลังจากโชว์เสร็จทันที ส่วนฝั่ง Tom Ford หลังจากนำเสนอคอลเลคชั่น Spring-Summer 2016 ของเขาผ่านมิวสิควิดีโอที่ได้ Lady Gaga มาร่วมเป็นทั้งนางแบบและเจ้าของเสียงเพลงประกอบมิวสิควิดีโอ โดยไม่มีการเดินรันเวย์โชว์คอลเลคชั่นจริงๆ เรื่อยมาจน New York Fashion Week ที่พึ่งจบไปสดๆร้อนๆนี่เองที่เขาได้โชว์คอลเลคชั่น See Now, Buy Now คอลเลคชั่นแรกในซีซั่น Fall-Winter 2016 จะเห็นได้ว่าทั้งสองแบรนด์มีวิธีการปรับเปลี่ยนเข้าสู่โมเดลธุรกิจใหม่นี้ในแบบของตน แต่แน่นอนว่าเพื่อจุดประสงค์เดียวกันในการออกจากกรอบที่ถูกสร้างขึ้นโดยกลุ่มคนที่ปัจจุบันคงได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว

ส่วนคำถามที่ตามมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า See Now, Buy Now จะใช้ได้ผลจริงเหรอ? เมื่อแบรนด์กลุ่มนี้กล้าที่จะออกมาเสี่ยงด้วยการสร้างปฏิทินการทำงานของตนเอง แล้วปฏิทินของทั้งลูกค้า และปฏิทินของคนที่ทำงานในอุตสาหกรรมนี้ที่เหลือจะปรับเปลี่ยนไปอย่างไร ทั้งในด้านนิตยสาร ทั้งในด้าน PR และด้านอื่นๆ กลุ่มคนเหล่านี้จะต้องทำงานเพิ่มขึ้นเพื่อตอบสนองปฏิทินใหม่ของแบรนด์กลุ่มเล็กๆเหล่านี้หรือไม่? หรือแบรนด์กลุ่มนี้เองต่างหาก ที่ต้องทำงานในปฏิทินของตนเอง ไปพร้อมๆกับปฏิทินของคนที่ยังอยู่ในระบบเดิมไปด้วย?

เมื่อแบรนด์เหล่านี้เลือกที่จะโชว์หลังจากแบรนด์อื่นถึง 6 เดือน ทำไมลูกค้าที่เห็นสินค้าของแบรนด์อื่นมาแล้ว จะต้องรอชมสินค้า(ที่อาจจะคล้ายกัน)ของแบรนด์เหล่านี้เพื่อซื้อหลังจากโชว์เสร็จทันทีให้หลังถึง 6 เดือน เป็นอีกหนึ่งคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัว หากไม่ใช่ลูกค้าที่ใจรักและซื่อตรงกับแบรนด์กลุ่มนี้มาก่อนแล้ว แน่นอนว่าข้อเสียข้อนี้ย่อมส่งผลให้เกิดผลกระทบต่อยอดขายได้ แม้หนึ่งในเหตุผลที่กระตุ้นให้แบรนด์เหล่านี้สร้างโมเดล See Now, Buy Now เพื่อไม่ให้เสียลูกค้าให้กับแบรนด์ Mass Market อย่าง Zara หรือ H&M ที่รอก้อปปี้สินค้าออกขายแย่งลูกค้าก่อน แต่เสียลูกค้าให้แบรนด์ในระดับเดียวกันไปก่อนอยู่ดี? นอกจากนั้น การตัดสินใจซื้อของราคาหลักหมื่นไปจนถึงหลักแสนคือการลงทุนที่ลูกค้าสามารถคิดตัดสินใจในช่วงเวลา 6 เดือนก่อนการขายจริงได้ว่าจะจับจ่ายใช้เงินอย่างไร เมื่อระบบ See Now, Buy Now ถูกนำมาใช้ นั่นทำให้ลูกค้ามีเวลาตัดสินใจน้อยลง ลูกค้าที่มีฐานะปานกลาง กำลังซื้อไม่มากพอ นี่อาจเป็นการตัดกำลังซื้อของกลุ่มลูกค้ากลุ่มนี้หรือไม่?

คอลเลคชั่น See Now, Buy Now ซีซั่น Fall Winter 2016 จาก Burberry

สำหรับ Burberry ซีซั่นนี้ Christopher Bailey ผู้ซึ่งตอนนี้ก้าวขึ้นมาเป็น CEO ของแบรนด์ ได้รับแรงบันดาลใจจากนิยายโดย Virginia Woolf ชื่อ Orlando เรื่องราวของชายผู้เปลี่ยนเพศเป็นหญิงและใช้ชีวิตอย่างยาวนานผ่านศตวรรษต่างๆ ซึ่งเสื้อผ้าในคอลเลคชั่นนี้สามารถสะท้อนแก่นสารของนิยายเล่มนี้ออกมาได้เป็นอย่างดี ผ่านเสื้อผ้าที่กำลังเป็นกระแสกับเทรนด์ Gender Fluid และดึงเอาอัตลักษณ์และโครงชุดจากยุคต่างๆตั้งแต่ยุควิคตอเรียน จนถึงยุค Jazz Age 1920’s มาสร้างใหม่ให้ดูโรแมนติค ร่วมสมัยและน่าสวมใส่ พร้อมมีกลิ่นอายของแบรนด์ที่มีประวัติยาวนานอยู่คู่เกาะอังกฤษมากว่า 160 ปี

คอลเลคชั่น See Now, Buy Now ซีซั่น Fall Winter 2016 จาก Tom Ford


ด้าน Tom Ford ได้ดึงกลิ่นอาย Retro จากยุค 70s และความ Classic มาผสมผสานกับซิกเนเจอร์ประจำแบรนด์จนออกมาเป็นคอลเลคชั่นสำหรับสุภาพสตรีที่มากไปด้วยสเน่ห์ของความ Sophisticated นำมาโดย ไอเท็มอย่างกระโปรงทรงดินสอ และรองเท้าบู๊ทหนังทรงสูง อีกทั้งแมททีเรียลเอกลักษณ์ของแบรนด์อย่าง ลายพิมพ์หนังเสือ กำมะหยี่ เลื่อมซึ่งถูกเลือกมาใช้ในอีกหลายๆไอเทมในคอลเลคชั่น และสำหรับสุภาพบุรุษที่ทั้งเท่ห์ เนี้ยบ แต่มีความสนุกสนานในการแต่งกาย นำมาโดยเสื้อสูทลายพิมพ์สีสันดึงดูดสายตา และเสื้อคอเต่าเรียบหรูในสีต่างๆ


แน่นอนว่าท่ามกล่างเศรษฐกิจที่ไม่แน่นอน แต่ละแบรนด์ แต่ละห้องเสื้อย่อมทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดของตน See Now, Buy Now อาจเป็นหนึ่งในวิธีที่ได้ผลสำหรับบางแบรนด์ ซึ่งผลนี้เองยังไม่สามารถมองเห็นได้ในตอนนี้ เพราะยุคใหม่ของการขายสินค้าแฟชั่นพึ่งเริ่มขึ้นเท่านั้น หลังจากนี้คือการสังเกตการณ์ดูว่า โมเดลนอกกรอบนี้จะนำกำไรหรือสร้างความเสียหายมาให้แบรนด์กลุ่มนี้ แบรนด์ในกรอบแบรนด์ไหนจะก้าวออกตามมาอีก หรือแบรนด์ที่ออกจากกรอบมาแล้วจะกลับตัวกลับใจกลับไปอยู่ในระบบเดิมอีก?

for Birls Magazine @ http://www.birlsmag.com